Chwytanie mioteł

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Uczestnicy stoją w kręgu, jedna osoba – prowadzący stoi w środku i trzyma miotłę (kij od miotły, lub długi prosty kij). Jeśli grupa się nie zna – każdy przedstawia swoje imię, w przypadku gdy imiona się powtarzają należy wymyślić przezwisko lub skrót imienia (np. jedna uczestniczka będzie nazywana Aleksandrą a druga Olą).

Prowadzący wykrzykuje imię osoby z kręgu, puszcza kij i staje w kręgu. Osoba, której imię zostało wypowiedziane podbiega do kija i łapie go, wypowiada kolejne imię i kolejna osoba podbiega do kija itd. Jeśli ktoś nie zdąży złapać miotły odpada.

Gra powinna toczyć się w bardzo szybkim tempie, a osoba w środku nie powinna się zastanawiać nad imieniem.

Materiały: szczotka/kij od szczotki/ długi kij lub patyk

Zobacz również

Po mojej prawej stronie

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy siedzą na krzesłach w kręgu. Jedno miejsce jest wolne. Osoba, która po swojej prawej stronie ma puste miejsce zaczyna grę zdaniem ‚Po mojej prawej stronie…”. Zakończenie zdania jest dowolne np. …ma psa, …lubi jeździć na rolkach, …umie grać na gitarze, …zna się na komputerze, itp.

Uczestnicy, którzy pasują do opisu mają za zadanie usiąść na wolnym miejscu. Kto będzie pierwszy zostaje na krześle, natomiast reszta wraca na poprzednie pozycje. Gra toczy się dalej – teraz inne krzesło jest wolne i inna osoba wymyśla kategorię.

Materiały: krzesła/taborety/poduszki

Zobacz również

Encyklopedia

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Każdy z uczestników zabawy tworzy notkę biograficzną o sobie samym, tak jakby tworzył wpis do encyklopedii. Informacja może wybiegać w przyszłość i przekazywać co ktoś uczynił lub zamierza zrobić.

Oprócz ciekawej formy, ćwiczenie dobrze pokazuje cele jakie stawiają sobie uczestnicy grupy. Można je wykorzystać np. podczas zajęć z osiągania celów czy motywowania innych.

Notatki powinny być krótkie i zwięzłe. Każdy na sam koniec czyta na głos, to co napisał o sobie.

Zobacz również

Ludzie do ludzi

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy zabawy łączą się w pary. Prowadzący podaje komendy, które uczestnicy wykonują. Są to takie komendy jak np. dłonie do dłoni, kolana do kolan, głowy do głów itp. Za każdym razem gracze wykonują zadanie – podając sobie dłonie, stykając się kolanami, czy głowami.

W chwili gdy prowadzący powie „ludzie do ludzi” pary się zmieniają. Oczywiście osoba prowadząca również może w tym momencie się zmienić.

Zabawa ta może posłużyć również jako podział na losowe pary.

Zobacz również

Szybkie imiona

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Dzielimy uczestników na dwie grupy. Stają one naprzeciw koca trzymanego przez dwie osoby. Każda grupa wysyła jedną osobę, która kuca naprzeciw koca. Ważne jest to, aby drużyna przeciwna nie widziała kto jest po drugiej stronie.

Gdy dwie osoby już czekają koc jest opuszczany. zadaniem dwójki uczestników jest wypowiedzieć imię osoby po drugiej stronie koca. Wygrywa ten uczestnik, który zrobi to pierwszy (oczywiście inni nie mogą podpowiadać). Po wygranym pojedynku obie osoby wracają do wygranej drużyny.

Gra toczy się do momentu aż jedna z drużyn nie straci wszystkich zawodników.

Zobacz również

Zgadnij o kogo chodzi

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Jedna z osób staje plecami do pozostałych, a ktoś inny opisuje jednego z uczestników grupy. Ważne jest, żeby opis dawał pozytywny obraz tej osoby. W ciągu określonego czasu osoba stojąca tyłem musi zgadnąć, o kogo chodzi. Kiedy zgadnie, wybiera następną osobę, która ma się odwrócić, itp.

Warianty: osoba stojąca tyłem zamiast słuchać opisu, może sama zadawać pytania.

Zobacz również

Zwierzaki

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Każdy uczestnik wybiera sobie zwierzę, którym na czas gry się staje. Nazwy zwierząt nie mogą się powtarzać. Stajemy ciasno w kręgu, jedna osoba staje w środku ze zwiniętą bibułą, arkuszem papieru, bądź innym długim i niezbyt twardym rekwizytem.

Wybrana osoba z kręgu wypowiada nazwę zwierzęcia, które bierze udział w grze. Wywołana osoba musi jak najszybciej wypowiedzieć nazwę innego zwierzaka, by gra toczyła się dalej. Zadaniem osoby w środku jest uderzenie osoby, która została wywołana zanim ta zdąży wypowiedzieć nazwę innego zwierzęcia.

Jeśli ktoś się pomyli i wypowie nazwę zwierzęcia, które nie bierze udziału w grze (bądź jest to osoba stojąca w środku, lub ona sama) to zamienia się miejscem z osobą w środku. Tak samo się dzieje, jeśli zostanie uderzona zanim wypowie imię (będąc wywołaną).

Zobacz również

Złap moje imię

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Materiały: piłka

Uczestnicy siedzą w kręgu, wszyscy przedstawiają się swoimi imionami. Jedna z osób dostaje piłkę, rzuca ją do kogoś. Osoba, która łapie, ma powiedzieć imię osoby, która rzucała i rzuca do następnej, ta łapie i mówi imię tej, która do niej rzuciła itd. Zabawa trwa, dopóki wszyscy nie nauczą się imion wszystkich.

Zobacz również

Yyyyy

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Materiały: tyle krzeseł ilu uczestników

Uczestnicy siedzą w kręgu krzeseł. Prowadzący stoi w środku (jedno krzesło jest puste). Prowadzący chce usiąść na wolnym krześle, zadaniem uczestników jest nie dopuścić do tego. W tym celu uczestnik uderza swoją prawą ręką w wolne krzesło i krzyczy imię innego uczestnika. Wezwany musi wstać i usiąść na danym miejscu. W tym momencie kolejna osoba, która ma wolne krzesło po swojej prawej stronie uderza w siedzenie i krzyczy kolejne imię zanim prowadzący nie usiądzie. Jeśli nie zdąży – wchodzi do środka, a gra toczy się dalej. Na „zaklepane” miejsce osoba będąca w środku już nie może usiąść.

Uczestnicy nie powinni uderzać w krzesło i zastanawiać się nad imieniem. Gra musi toczyć się bardzo szybko.

Zobacz również

Chodzące wizytówki

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Każdy z uczestników tworzy na kartce papieru swoją wizytówkę. Nie używa jednak do niej wyrazów. Rysuje na niej swoje cechy charakteru, zainteresowania, hobby czy ulubione rzeczy.
Gdy każdy przygotuje już swoją wizytówkę, nasi gracze idą się przedstawić do innych. Pokazują swoje wizytówki i opowiadają co się na nich znajduje i dlaczego. Po krótkiej prezentacji następuje wymiana wizytówek i ruszamy dalej. Tym razem opowiadać będziemy nie o sobie, ale o osobie której wizytówkę mamy w ręku.
Pozwalamy aby wizytówki zmieniły swoich właścicieli kilkukrotnie. Następnie wszyscy spotykają się w jednym miejscu i podsumowując zadanie każdy opowiada o osobie, której wizytówkę posiada.

Zobacz również

Uroczystości

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy krążą swobodnie po pokoju i na znak osoby prowadzącej zatrzymują się przed najbliższym partnerem. Osoba prowadząca podaje początek zdania, a osoby spotykające się w parach kończą je, np.:

  • kiedy widziałem cię wczoraj w telewizji, zachwyciłem się twoim uśmiechem
  • kiedy zobaczyłem cię na przyjęciu w ambasadzie, pomyślałem…
  • wiem, że masz rację, ale…
  • posłuchaj, chciałem ci powiedzieć, że…

Zobacz również

Podobieństwa

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Każdy uczestnik zabawy otrzymuje kartkę, na której w dowolnej formie zapisane są takie rzeczy jak:  imię, kolor oczy, numer buta, ulubiony kolor, ulubiona zupa, zainteresowania itd. Zadaniem uczestników jest odnaleźć jak największą liczbę osób, która ma takie samo imię, kolor oczy itd. Jeśli znajdą kogoś, kto np. również uwielbia zupę pomidorową – wpisuje jego imię na swojej kartce.

Uczestnicy biegają od jednego do drugiego szukając podobieństw jednocześnie w bardzo krótkim czasie i fajnej formie poznają się nawzajem.

Zobacz również

Strona 2 z 3123

Pin It on Pinterest