Kto to powiedział?

Kto to powiedział?

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Grupa może siedzieć bądź stać. Ważne żeby było wszystkim wygodnie. Jedna wyznaczona osoba staje tyłem do reszty grupy. Prowadzący wyznacza jedną osobę, która wypowiada dowolne zdanie. Zadaniem osoby z tyłu jest, po usłyszeniu wypowiedzi, odwrócić się i zgadnąć kto to powiedział oraz podać imię tej osoby.

Zabawę można modyfikować pozwalając np. uczestnikom zmieniać głosy.

Zobacz również

Wyobrażam sobie, że jesteś

Wyobrażam sobie, że jesteś

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Członków naszej grupy dzielimy w pary. Najlepiej, żeby osoby w parach nie znały siebie nawzajem. Prosimy, aby każdy z uczestników powiedział coś o osobie, do której został przydzielony. Będzie to wyglądało tak:

,,wyobrażam sobie, że lubisz… że jesteś…że interesujesz się…”

Oczywiście liczbę sposobów i opisów można zmodyfikować. Nie warto jednak dawać zbyt dużo, bo trudniej będzie to zapamiętać.

Gdy jedna osoba opowie coś o drugiej, następuje zamiana ról.

Na koniec, wszyscy uczestnicy siadają w kręgu i sami już odpowiadają na pytania: co lubią, kim są, czym się interesują.

Zabawa ta pozwala spojrzeć pozytywnie na drugą osobę. Mimo że musimy zgadywać czym się druga osoba interesuje, przybliża to nas i pozwala lepiej poznać naszego partnera.

Zobacz również

Ja nigdy nie

Ja nigdy nie

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Wszyscy uczestnicy siedzą w dużym kole na krzesełkach. Jedna osoba (która nie ma krzesełka) stoi w środku i mówi zdanie „Ja nigdy nie….”. W miejsce kropek podaje czynność, której nigdy w życiu nie robiła (np. nigdy nie byłam w Warszawie, nigdy nie jeździłam konno, nigdy nie uczyłam się rosyjskiego, nigdy nie byłam nad morzem itd.). Osoby, które robiły wywołaną czynność (były w Warszawie, jeździły konno, uczyły się rosyjskiego, były nad morzem itd.) muszą wstać i zmienić miejsce (nie można siadać na swoje krzesełko, trzeba zająć inne). Uczestnik, który nie zdąży zając miejsca (pozostanie bez krzesełka) staje w środku koła. Teraz następuje jego kolej – musi dokończyć zdanie „ja nigdy nie….”.
Ważne: Zdania wypowiadane przez osoby stojące w środku koła nie mogą się powtarzać (jak ktoś mówił, że nigdy nie był w Warszawie, to już nikt więcej nie może tego zdania powiedzieć).

Zobacz również

Jestem przedmiotem

Jestem przedmiotem

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Przygotuj zwyczajne przedmioty. Musi być ich więcej, niż uczestników. Możesz je położyć na ziemi lub schować np. w worku, tak by uczestnicy ich nie widzieli. Każda osoba wybiera/losuje jedną rzecz.

Dopiero w tym momencie tłumaczymy co będziemy z nimi robić. Każdy ma zastanowić się jakie cechy wybranego przedmiotu posiada. Po kolei, zaczynając np. od prowadzącego, przedstawiamy się i mówimy co mamy z danej rzeczy. Jeśli wylosowaliśmy ołówek, możemy powiedzieć, że jesteśmy przydatni i pomysłowi. W przypadku notesu jesteśmy otwarci na innych itd. Takich cech może być kilka.

Zobacz również

Umiesz mnie rozśmieszyć?

Umiesz mnie rozśmieszyć?

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Dobierz uczestników tej zabawy w pary. Zadanie jest bardzo proste. Jedna osoba z pary ma za zadanie rozśmieszyć drugą. Może robić głupie miny, opowiadać dowcipy, śmieszne historyjki, zadawać pytania – wszystko aby druga osoba się zaśmiała.

Jeśli się to uda, następuje zamiana. Następnie zmieniamy pary i próbujemy z kolejną osobą.

Ważne jest aby podkreślić, że nie wolno dotykać partnerów. Żadnych łaskotek i szturchania. Oczywiście można „pajacować”.

Zabawa ta pozwoli rozluźnić atmosferę, szczególnie wśród osób, które się słabo znają.

Zobacz również

Poznaj imiona – cecha i imię

Poznaj imiona – cecha i imię

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Ta zabawa pozwoli łatwiej zapamiętać imiona grupy. Zapraszamy wszystkich żeby usiedli wygodnie w kręgu. Prowadzący może zacząć. Przedstawia się, mówiąc swoje imię, ale przed nim dodaje cechę, która go opisuje. Jedynym utrudnieniem jest to, że musi to być cecha zaczynająca się na tę samą literę co jej imię.

Może to być Mądry Marcin, Zaradna Zosia, Miła Marta itd.

Ta prosta zasada pozwala lepiej nam przyporządkować imię do danej osoby, szybciej ucząc się jej  imienia. Dodatkowo można poprosić naszych uczestników aby zanim się przedstawią powiedzieli wszystkie imiona i cechy osób, które przedstawiały się wcześniej.

Zobacz również

Komplement – zabawa na dobry początek

Komplement – zabawa na dobry początek

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

To dobra gra na pozytywne rozpoczęcie niemal każdych zajęć. Może również posłużyć na ich zakończenie. Na pewno można znaleźć jeszcze kilka jej zastosowań.

Nasi uczestnicy swobodnie chodzą po wyznaczonym terenie. Można w tle włączyć delikatną muzykę, w rytm której będą chodzić. Na sygnał prowadzącego każdy podchodzi do jednej osoby i mówi jej komplement. Ważne jest jednak to, że to nie może być słowo od niechcenia. Trzeba się nieco wysilić. Nie wystarczy samo „ładnie dziś wyglądasz”. Lepiej brzmieć będzie „Kolor bluzki, który wybrałaś podkreśla Twoje oczy” itp.

W tej zabawie można też nieco przesadzać. Chodzi o wprowadzenie pozytywnej atmosfery i poprawienie humoru każdemu członkowi grupy.

Zobacz również

Dziesięć palców

Dziesięć palców

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Ta zabawa integracyjna pomoże Ci poznać lepiej uczestników Twoich zajęć. Zadanie jest proste. Wszyscy stają w kręgu i pokazują 10 palców. Ręce mogą być uniesione w górę, bądź na wysokości ramion – jest to dowolne. Ważne, żeby każdy dobrze je widział.

Teraz każdy z uczestników po kolei zadaje pytanie, na które odpowiedź może być „tak” lub „nie”. Przykładowe pytania to:

  • czy masz kota?
  • czy lubisz ogórki?
  • czy zdarzyło Ci się zasnąć na lekcji?

Pytanie kierowane jest oczywiście do wszystkich. Te osoby, które odpowiadają „nie” chowają jeden palec. Gra toczy się do momenty, aż pierwszej osobie nie „skończą się palce” lub gdy pozostanie tylko jedna osoba w grze.

Zobacz również

Znasz tych troje?

Znasz tych troje?

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Jest to luźna i spontaniczna zabawa, która polega na wzajemnym odnajdywaniu i odgadywaniu swoich cech. Najlepiej żeby uczestnicy siedzieli swobodnie w kręgu. Wybrana osoba, bądź prowadzący zaczyna. Wymyśla cechę, która charakteryzuje 3 osoby z grupy biorącej udział w zabawie. Podaje imiona tych osób. Zadaniem reszty uczestników jest odgadnięcie co to za cecha.

Cecha może być dowolna. Może to być cecha charakteru lub wyglądu. Ulubiony kolor czy potrawa. Ważne, żeby zachować swobodny i spontaniczny charakter gry.

Modyfikacje:

  • nie trzeba ograniczać się tylko do 3 osób
  • nie ważne kto zgadnie, zawsze poruszamy się wg. wskazówek zegara, tak by każdy uczestnik zabawy miał takie samo zadanie – wymyślić wspólną cechę

Zobacz również

Kogo brakuje?

Kogo brakuje?

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Do gry wystarczy nam trochę miejsca oraz kawałek materiału – wystarczający aby przykryć nim jedno dziecko. Może to być koc, bądź prześcieradło. Wybieramy jedną osobę, która staje tyłem do całej grupy. Następnie z zespołu wybieramy jedną osobę, która chowa się pod przykryciem. Na dany sygnał osoba się odwraca i musi odgadnąć kogo brakuje. Jeśli odgadnie – wymienia się z inną osobą, jeśli nie zgadnie, pozostaje na swoim miejscu i próbuje jeszcze raz.

Grę można zmodyfikować. Wystarczy, że grupę podzielimy na dwa zespoły. Zasada będzie bardzo podobna. Z każdej grupy po jednej osobie staje tyłem do reszty uczestników. Prowadzący wybiera jedną osobę, która się chowa. Na sygnał obie osoby się odwracają i muszą odgadnąć kto został schowany. Punkt zdobywa zespół, który pierwszy zgadł właściwe imię osoby. Po jednej próbie następuje zmiana, albo obu graczy albo tej osoby, która nie odgadła.

Zobacz również

Zabiorę ze sobą

Zabiorę ze sobą

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Ta zabawa integracyjna doskonale się sprawdzi przy grupie, która się nie zna. Pomoże również w zapamiętaniu imion i przełamie pierwsze lody. Uczestnicy siedzą w kręgu i każdy z nich po kolei wg. wskazówek zegara podaje swoje imię oraz przedmiot, który zabraliby na długą wyprawę.

Warto, żeby uczestnicy wyjaśnili dlaczego akurat ten przedmiot. Można jeszcze dodatkowo uatrakcyjnić zabawę prosząc uczestników, by przedmiot był na taką samą literę na jaką zaczyna się ich imię.

Zobacz również

Poznaj kto to

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Uczestnicy tej gry integracyjnej zapisują na kartkach po jednej ze swoich cech. Mogą to być takie cechy jak: wygląd, charakter, zainteresowania, ulubiony sport czy kolor. Następnie wszystkie kartki trafiają do jednego miejsca. Teraz możemy wybrać kilka wariantów tej gry:

  • Dajemy uczestnikom 5 minut (czas zależy od liczby graczy) na dowiedzenie się jak najwięcej o innych graczach. Następnie każdy uczestnik losuje kartkę (i jeśli nie wylosował swojej) to musi zgadnąć kto jest na niej opisany
  • Prowadzący losuje kartki, a uczestnicy muszą próbować zgadnąć kto kryje się za wylosowanym opisem. W tym wariancie również można dać graczom chwilę na poznanie swoich kolegów i koleżanki

Zobacz również

Strona 1 z 3123

Pin It on Pinterest