Zgadnij co to za dźwięk

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Wszyscy uczestnicy zabawy siadają tak by nie widzieć prowadzącego. Teraz muszą odgadnąć jaki słyszą dźwięk. Niech będzie to zamykana książka, czy szelest kartek papieru, może to być brzęk szkła, czy włączanie i wyłączanie długopisu. Wszystkie te dźwięki muszą być odpowiednio głośne, aby cały zespół je słyszał oraz wystarczająco charakterystyczne, tak by można je było rozpoznać.

Gra posiada kilka wariantów, które wprowadzą urozmaicenie:

  • za każdym razem mogą występować dwa przedmioty np. długopis i kartki papieru
  • uczestnicy mogą zgłaszać się – kto pierwszy prawidłowo odgadnie
  • uczestnicy zapisują na kartkach odpowiedzi i potem zliczane są punkty
  • uczestnicy zabawy najpierw słyszą wszystkie przedmioty (np. pięć), a dopiero potem dostają kartkę i coś do pisania, aby zapisać to co odgadnęli

Zobacz również

Czas leci

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy siadają w kręgu, bądź w inny wygodny sposób. Zadanie jest bardzo proste. Bez użycia zegarków muszą policzyć dobrze czas – np. jedną minutę. Ważne jest aby schować bądź wyłączyć wszelkie ścienne zegarki i poprosić uczestników, aby nie korzystali ze swoich.

Prowadzący najpierw określa czas jaki należy policzyć i ogłasza „start”. Każdy kto sądzi, że właśnie minął wyznaczony czas podnosi rękę. Prowadzący zapisuje kto był najbliżej prawidłowego wyniku.

Jeśli szukasz zabawy, która wyciszy i skoncentruje grupę, to zdecydowanie jest to dobre rozwiązanie. Trwająca dowolnie długo gra uspokoi Twoją grupę.

Zobacz również

Kim ze skojarzeniami

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Zadanie jest bardzo proste. Przygotowujemy kilka, kilkanaście przedmiotów. Zakrywamy je kocem, a następnie pokazujemy uczestnikom przez wyznaczony czas. Zazwyczaj będzie to kilka do kilkunastu sekund. Po zakryciu przedmiotów, tak żeby uczestnicy zabawy już ich nie widzieli. Następnie podajemy listę przedmiotów, ale nie tych co znajdują się w ukryciu. Podajemy skojarzenia. Tzn. jeżeli wśród przedmiotów były takie rzeczy jak: sznurowadło, włóczka, guzik itp. możemy powiedzieć: sznurek, druty, koszula.

Teraz uczestnicy muszą przygotować listę właściwych przedmiotów.

Modyfikacje:

  • zaraz po zakryciu przedmiotów można przeczytać listę losowych przedmiotów, które nie znajdowały się w zestawie. Wszystko po to żeby zamieszać w głowie uczestnikom.

Przygotowania:

  • przedmioty do ukrycia
  • płachta, którą zakryjesz przedmioty
  • gotowe skojarzenia do ukrywanych przedmiotów
  • kartki i coś do pisania dla uczestników

Zobacz również

Głuchy telefon – rysowanie

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Dzieci siedzą na podłodze jeden za drugim plecami do siebie. Ostatnia osoba na kartce zapisuje jakiś rzeczownik, następnie rysuje go palcem na plecach osoby przed nim. Przedostatnia osoba rysuje na plecach osoby przed nią, to co narysowała osoba za nią itd, aż do pierwszej osoby, która musi zgadnąć co ostatnia osoba zapisała na kartce.

Zobacz również

Powtarzaj za mną

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy siadają w kręgu. Pierwsza osoba mówi zdane, bądź kilka wyrazów. Kolejna osoba powtarza te słowa i dokłada własne. Trzecia osoba znów powtarza i dodaje własne. Gra toczy się do ustalonego momentu. Czy to odpadnięcia wszystkich uczestników czy do zrobienia pełnych dwóch kół.

Zabawę można zmodyfikować na kilka sposób:

  • Każdy uczestnik mówi tylko jeden wyraz
  • Układane zdania/wyrazy muszą, bądź nie mogą układać się w historię
  • Każdy kto się pomyli odpada, bądź musi wykonać jakieś zadanie

Zobacz również

Łańcuch wyrazów

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Zadajemy uczestnikom tej zabawy konkretny temat – np. miasta. Pierwsza osoba zaczyna, mówiąc nazwę dowolnego miasta. Kolejna musi znaleźć nazwę zaczynającą się na ostatnią literę poprzedniego. Kto się pomyli odpada. Na odpowiedź każdy uczestnik ma np. 15 sekund.

Inny wariant gry. Dzielimy uczestników na mniejsze grupy. W nich muszą w ciągu krótkiego czasu stworzyć jak najdłuższy łańcuch takich wyrazów.

Zobacz również

Dotykowe memory

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Uczestnicy zabawy stają w kole, twarzami na zewnątrz. Można też zasłonić im oczy. Prowadzący podaje po kolei, wcześniej przygotowane, przedmioty pierwszej osobie. Ta po ich „obejrzeniu” rękoma podaje je dalej. Gdy wszystkie rekwizyty wrócą do prowadzącego – ten daje znak i uczestnicy rozchodzą się. Ich zadaniem jest zrobić listę rzeczy jakie mieli w rękach.

Za pamiętanie jednego przedmiotu we właściwej kolejności – 2 pkt

Za pamiętanie jednego przedmiotu w niewłaściwej kolejności – 1 pkt

Zobacz również

Żywe liczby

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Uczestnikom rozdajemy ponumerowane karteczki na sznurku – każdemu po jednej, tak aby mogli je sobie zawiesić na szyi. (Najlepiej, aby w grupie była parzysta ilość osób – jeśli nie jest, niech prowadzący też uczestniczy w grze).

Zadaniem graczy jest ustawianie się w pary, w trójki tak, aby sprostać wymaganiom prowadzącego np.

  • grupa ma ustawić się od najmniejszej liczby do największej
  • pary mają powstać z osób z numerkami parzystymi
  • mają powstać pary mieszane (nieparzyste z parzystymi)
  • pary, w których jedna liczba jest o 3 (o 1 lub 2 lub 4 obojętnie) większa od drugiej (można potem poprosić o pary, w których jedna liczba jest o 3 mniejsza od drugiej i tak sprawdzić spostrzegawczość uczestników)
  • pary łączą się tak, aby po dodaniu ich liczb otrzymać 12 (albo 18,25,15 itp.) – można wykorzystać mnożenie, odejmowanie, dzielenie itp. żeby było trudniej
  • Łączymy się w trójki tak, aby jedna liczba była sumą pozostałych
  • Odliczamy do pięciu i tworzymy pięć zespołów. Liczby można dodawać, odejmować, mnożyć, dzielić. Każdą liczbę można wykorzystać tylko raz.  Zadaniem jest otrzymać 100, albo wynik jak najbliższy tej liczbie.

Ważne jest, aby jak najczęściej zadawać pytania typu: jakie liczby zostały bez przydziału? Czy można wykorzystać wszystkie liczby jeśli uczestnicy ustawią się inaczej? Czy to ustawienie jest jedynym możliwym rozwiązaniem? Czy łatwiej jest złapać liczbę o 2 czy o 3 większą?

Materiały: karteczki z numerkami na sznurku – tyle ilu jest uczestników

Zobacz również

TIK – TAK

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Uczestnicy siedzą w kręgu. Prowadzący trzyma w dwóch dłoniach dwie różne rzeczy – mogą to być pisaki o różnych kolorach albo różne zabawki.

Przedstawia pierwszy przedmiot pierwszej osobie po prawo mówiąc „To jest TIK”, osoba ta odpowiada „Co?”,
a prowadzący odpowiada jej „TIK” i przekazuje przedmiot. Teraz ona przedstawia go dalej mówiąc „To jest TIK”, kolejna osoba pyta „Co?”, osoba trzymająca przedmiot przekazuje pytanie „Co?” do prowadzącego. Prowadzący odpowiada „TIK”, pierwsza osoba mówi do drugiej „TIK” i przekazuje dalej przedmiot. I tak dalej – pytanie „Co?” musi dochodzić do prowadzącego i od niego wychodzi odpowiedź, która jest powtarzana przez kolejne osoby.

Żeby było trudniej, prowadzący puszcza drugi przedmiot pierwszej osobie po lewej i przedstawia ją mówiąc „To jest TAK”, osoba pyta „Co?”, prowadzący odpowiada „TAK” i przekazuje przedmiot. Sytuacja powtarza się tak jak
z pierwszym przedmiotem.

W pewnym momencie robi się wielki rozgardiasz, więc trzeba się mocno skoncentrować!

Materiały: 2 pisaki lub 2 zabawki

Zobacz również

Jak to było?

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Uczestnicy siedzą w kręgu, jedna osoba wychodzi. Pozostali układają z klocków lub innych rzeczy (pudełeczek, kubeczków itp) jakąś konstrukcję. Wszyscy zapamiętują jak wygląda ta konstrukcja, następnie burzą ją.

Wybrana osoba powraca i ma za zadanie jak najlepiej odtworzyć bryłę dzięki wskazówkom uczestników.

Przed zburzeniem konstrukcji można zrobić jej zdjęcie, ale nie wolno na nie patrzeć przy pomaganiu budowniczemu.

Materiały: drewniane/plastikowe kostki lub kubeczki, pudełeczka, kartoniki

Uczestników można też podzielić na grupy, wprowadzając elementy współzawodnictwa. Zadaniem zespołów będzie jak najszybsze odtworzenie budowli.

Bardzo fajne klocki możesz znaleźć jeśli odwiedzisz ten sklep z zabawkami dla dzieci.

Zobacz również

3,6,9

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy siedzą w kręgu albo pamiętają kolejność (jeśli np. siedzi się w poczekalni albo samochodzie). Pierwsza osoba zaczyna liczyć 1, druga 2, a trzecia – zamiast wypowiedzieć „3” klaszcze raz w dłonie. Kolejna liczy dalej 4, potem 5 i tak samo jak z 3, zamiast 6 klaszcze się w dłonie. Sytuacja powtarza się z 9 i każdą kolejną liczbą zawierającą cyfrę 3,6 lub 9. W momencie dojścia do liczby 30 uczestnicy milkną i klaszczą kolejne numery, przy liczbie 33 grający klaszcze dwa razy – analogicznie 36,63,66, 99, 369 (trzy razy) itd.
Gra kończy się kiedy ktoś się pomyli – wypowie zakazaną liczbę, lub klaśnie w nieodpowiednim momencie.

Im dalej drużyna dojdzie tym większy sukces!

Zobacz również

Baba Jaga patrzy!

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Jedna osoba z grupy, która jest Babą Jagą, stoi tyłem do wszystkich na końcu boiska/sali/podwórka/wyznaczonego terenu w lesie. Reszta, na drugim końcu, stara się podejść do Baby Jagi i klepnąć ją w plecy. Jednak zbliżać się do Baby Jagi można tylko wtedy, gdy ta stoi odwrócona plecami. Gdy Baba Jaga odwróci się uczestnicy muszą zastygnąć w miejscu i pozostać tak aż Baba Jaga znów się odwróci. Jeśli któryś z graczy poruszy się i Baba Jaga to zobaczy – odpada.

Zobacz również

Strona 2 z 41234

Pin It on Pinterest