1111Hasło na plecach

 

Uczestnicy stają w szeregu. Ostatnia osoba otrzymuje hasło, które musi podać dalej. Rysuje więc litery na plecach sąsiada, ten podaje dalej – aż pierwsza osoba nie odgadnie i nie wypowie głośno hasła.

Dodatkowo można utrudnić zadanie przez zasadę, że tylko jedna litera na raz może być przekazywana dalej.

Z gry można zrobić naprawdę śmieszne wyścigi.

Zobacz również

1111Podaj dalej

 

Uczestnicy zabawy siedzą na krzesłach w kręgu. Podają sobie jakiś przedmiot (piłka, totem, itp.). Prowadzący, bądź wyznaczona osoba stoją tak, aby nie widzieć całej grupy. Co jakiś czas pada komenda Stop. Osoba, która trzymała przedmiot w rękach odpada, a krąg się zawęża.

Jeśli piłka została podawana w czasie sygnału, osoba przyjmująca może nie odebrać przedmiotu. Sytuację rozstrzyga oczywiście prowadzący grę.

Zobacz również

1111Idący cień

 

Łączymy uczestników w pary. Jedna osoba chodzi po miejscu zabawy, a druga jest jej cieniem – starając się naśladować wszystkie jej ruchy. Prowadzący może również mówić co mają zrobić osoby, które są naśladowane. Po chwili następuje zmiana ról.

Uczestnicy mogą więc skakać, wykonywać przysiady lub inne ćwiczenia, gestykulować, czy tańczyć. Mogą też dobrać się np. w pary i robić wspólnie przeróżne rzeczy.

Zobacz również

1111Goofi

 

Zakrywamy wszystkim uczestnikom gry oczy. Prowadzący wyznacza jednego Goofiego, ale w taki sposób, aby inni o tym nie wiedzieli. Warto więc przed zabawą ustalić, że będzie to np. dotknięcie w ramię. Na sygnał startu, wszyscy zaczynają chodzić powoli po sali. Jeśli napotkają inną osobę pytają „Goofie?”, jeśli druga osoba im odpowie tak samo idą dalej. Jedyną osobą, która nie może nic odpowiedzieć jest sam Goofie – wyznaczony wcześniej przez prowadzącego.

Gdy tylko któryś z graczy nie otrzyma odpowiedzi – łapie Goofiego za ramiona i podąża za nim. Gra kończy się gdy ostatnia osoba odnajdzie Goofiego – który do tej pory będzie już dosyć sporą dżdżownicą. Każdy kto trzyma Goofiego również przestaje mówić.

Zobacz również

1111Fale i muszelki

 

Rysujemy dwie równoległe linie. Pomiędzy liniami rozsypujemy muszelki, kamyczki, kapsle bądź inne drobne przedmioty. W pewnej odległości od linii rysujemy „dom” – miejsce schronienia. Wszystkich uczestników dzielimy na dwie grupy. Stają one po obu stronach linii. Jedna grupa to zbieracze muszelek, druga to fala. Osoby, które są „falą” trzymają się za ręce i głośno liczą „raz, dwa, trzy, chlust!” – na chlust biegną w stronę drugiej grupy i próbują porwać wszystkich. Ocaleją tylko ci, którzy zdążą schronić się w domu.

Zobacz również

1111Dotknij i wróć

 

Uczestnicy siadają na krzesłach w kole, plecami do jego środka. Prowadzący podaje hasło np.: dotknij ręką klamki. Wszyscy uczestnicy zabawy muszą więc dotknąć klamki. Kto wykona zadanie wraca i zajmuje wolne krzesło. W tym czasie prowadzący również zajmuje jedno z wolnych krzeseł. Jedna osoba pozostanie więc bez miejsca do siedzenia. Teraz to ona jest prowadzącym i podaje zadanie do wykonania.

Zadania mogą być dowolne, ale realne do zrobienia:

  • dotknij nosem szyby
  • połóż się na podłodze
  • dotknij doniczkę
  • itp.

Zobacz również

1111Do punktu

 

Każdy uczestnik wybiera sobie dowolny punkt w pomieszczeniu, czy na terenie gry. Na sygnał wszyscy zaczynają chodzić po pokoju (czy boisku itp.). Po sygnale (gwizdek, komenda „stop”), każdy udaje się do wybranego przez siebie wcześniej punktu. Natomiast prowadzący po sygnale podaje sposób w jaki uczestnicy dostają się na swoje miejsce.

W kolejnej rundzie uczestnicy mogą korzystać z tego samego miejsca, bądź wybrać jakieś inne.

Mogą to być np.:

  • powiedz „cześć” każdej napotkanej osobie
  • biegnij, kręcąc się w kółko
  • idź, patrząc w dół
  • idź tyłem z zamkniętymi oczami
  • skacz

Zobacz również

1111Yyyyy

 

Materiały: tyle krzeseł ilu uczestników

Uczestnicy siedzą w kręgu krzeseł. Prowadzący stoi w środku (jedno krzesło jest puste). Prowadzący chce usiąść na wolnym krześle, zadaniem uczestników jest nie dopuścić do tego. W tym celu uczestnik uderza swoją prawą ręką w wolne krzesło i krzyczy imię innego uczestnika. Wezwany musi wstać i usiąść na danym miejscu. W tym momencie kolejna osoba, która ma wolne krzesło po swojej prawej stronie uderza w siedzenie i krzyczy kolejne imię zanim prowadzący nie usiądzie. Jeśli nie zdąży – wchodzi do środka, a gra toczy się dalej. Na „zaklepane” miejsce osoba będąca w środku już nie może usiąść.

Uczestnicy nie powinni uderzać w krzesło i zastanawiać się nad imieniem. Gra musi toczyć się bardzo szybko.

Zobacz również

1111Wywiad

 

Jedna osoba wychodzi za drzwi, w tym czasie grupa wybiera zawód (profesję), jakiej będzie dotyczył wywiad, np. strażak. Po powrocie osoby grupa zadaje jej pytania, np.: czy lubisz nosić mundur? czy lubisz ogień? czy masz lęk wysokości? itp. Pytania mogą zawierać drobne wskazówki, aluzje co do tego, jaki to zawód, ale nie mogą wprost wskazywać go. Osoba pytana odpowiada zgodnie z tym, co myśli na ten temat, a jednocześnie próbuje się domyślić, o jaki zawód chodzi.

Kiedy grupa uważa, że osoba już odgadła, jaki to zawód (można się też umówić na określoną ilość pytań, np. 10), oferuje jej pracę pytając: czy chcesz pracować w tym zawodzie? Osoba odpowiada na ofertę, nazywając zawód w taki sposób, jak odgadła, np.: tak, chcę być strażakiem, lub: nie, nie chcę być strażakiem. Jeśli nie uda jej się odgadnąć, prawdopodobnie wywoła to lawinę śmiechu.

Zobacz również

1111Ślepcy

 

Uczestnicy siadają w kręgu i każdy otrzymuje numer. Jedna lub więcej osób zostaje „ślepcami” i stają pośrodku pokoju z zawiązanymi oczami. „Ślepiec” wywołuje dwa dowolne numery. Osoby, które mają te numery, wstają i starają się przejść na drugą stronę kręgu, a „ślepiec” próbuje ich dotknąć. Osoba dotknięta staje na miejscu „ślepca” i przejmuje jego zadanie. Ważne jest, aby zabawa przebiegała w szybkim tempie. Uczestnicy zachowują ten sam numer przez cały czas trwania zabawy.

Zobacz również

1111Co widzisz

 

Dzieci przyglądają się przedmiotom znajdującym się w miejscu gdzie się znajdują (sala, klasa, las).  Każdy uczestnik (bądź grupa) otrzymuje zadanie odnalezienia np. 5 przedmiotów/rzeczy, które są: duże, grube, kolorowe, naturalne, brzydkie, małe, wzorzyste, okrągłe itp.

Jak można to dalej wykorzystać?

W zależności od tego co chcemy zrobić w dalszej części zajęć, wskazujemy takie przedmioty, które są związane z tematem. Jeśli będziemy mówić o górach, poprośmy uczestników o szukanie np. rzeczy wysokich. Jeżeli chcemy mówić o podróżach, niech znajdą rzeczy, które im się z nimi kojarzą.

Zobacz również

1111Uroczystości

 

Uczestnicy krążą swobodnie po pokoju i na znak osoby prowadzącej zatrzymują się przed najbliższym partnerem. Osoba prowadząca podaje początek zdania, a osoby spotykające się w parach kończą je, np.:

  • kiedy widziałem cię wczoraj w telewizji, zachwyciłem się twoim uśmiechem
  • kiedy zobaczyłem cię na przyjęciu w ambasadzie, pomyślałem…
  • wiem, że masz rację, ale…
  • posłuchaj, chciałem ci powiedzieć, że…

Zobacz również

Pin It on Pinterest