Rysowanie na żądanie

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Uczestnicy siedzą przy stole, a przed nimi leżą kartki i ołówki. Wszyscy (oprócz prowadzącego zabawę) mają zawiązane oczy. Zadaniem uczestników jest narysować np. świnię, ale w kolejności podawanej przez prowadzącego.  Następnie prowadzący czyta instrukcję, czekając po każdym poleceniu aż uczestnicy je wykonają.

Polecenia: najpierw narysujcie ogon, teraz głowę, przednią łapę, korpus, tylną nogę, oczy, drugą tylną nogę, drugą przednią łapę; uszy.

Na koniec wszyscy zdejmują opaski i sprawdzają jak wygląda ich dzieło!

Materiały:

  • chustki do zawiązania oczu
  • kartki
  • ołówki/długopisy

Zobacz również

Rozśpiewana Bakteria

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy stoją w kręgu. Osoba prowadząca podnosi ręce do góry i kręci dłońmi młynki śpiewając „And up tyryrytyrytyry” robi skłon i przy kostkach znów kręci dłońmi śpiewając „…And down tyryrytyrytyry”, potem zgina się w prawo, kręci młynki i śpiewa „…and right tyryrytyrytyry”, potem w lewo „…and left tyryrytyrytyry”, następnie szybko prostuje się, podnosi ręce w górę, skłania się do kostek, w prawo i lewo, śpiewając „UP, DOWN, RIGHT, LEFT…AAAAAND ACTION” na „and action” prowadzący prostuje się, podskakuje i dotyka ramion osób po prawej i lewej stronie. Cała piosenka powtarza się z tymi dwiema osobami, które na koniec dotykają ramion kolejnych osób. Piosenka toczy się tak długo, aż „zarażeni” będą wszyscy uczestnicy.

Zobacz również

Chodzi lisek koło drogi

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Uczestnicy stoją w kręgu, trzymając ręce za plecami. Jedna osoba – lis chodzi poza kręgiem z chusteczką w ręce. Wszyscy mówią „Chodzi lisek koło drogi, nie ma ręki ani nogi, kogo kitą przyodzieje, ten się nawet nie spodzieje”. Lis wkłada jakiejś osobie chusteczkę w rękę i ucieka, a osoba ta goni go. Lis stara się szybko okrążyć koło i stanąć na zwolnionym miejscu. Jeśli mu się to uda, zostaje w kole, a osoba z chusteczką jest liskiem. Jeśli osoba goniąca złapie lisa, wraca do koła, a lis dalej chodzi z chusteczką .

 Materiały: chusteczka

Zobacz również

Elektryczny wąż

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Po okolicy krąży niebezpieczny elektryczny wąż. Aby go pokonać uczestnicy muszą go zdeptać.

Jedna osoba imituje ruchy węża trzymając długi sznurek i energicznie nim wywija. Reszta grupy stara się go nadepnąć. Osoba, która pierwsza nadepnie węża wygrywa. Do zabawy można wprowadzić modyfikację/utrudnienie. Gdy komuś nie uda się nadepnąć węża, bądź zostanie przez niego trafiony – odpada. Możne też zostać wyeliminowany na kilka minut.

Materiały: długi sznurek

Zobacz również

Autograf King-Konga

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Dzielimy uczestników na grupy (max 8 osób), każda z nich wymyśla sobie osobę, której autograf chciałaby zdobyć – King Konga, Johnego Deppa itp. Każda grupa wybiera trzy osoby, które będą miały zawiązane oczy. Dwie z nich trzymają pionowo duży arkusz papieru, a trzecia osoba stojąca naprzeciwko nich trzyma nieruchomo flamaster. Reszta grupy musi umiejętnie wydawać polecenia typu (w górę, w dół, w bok itp.) do osób trzymających arkusz, tak aby powstał podpis. Która grupa zrobi to szybciej lub ładniej wygrywa.

Materiały:

  • tyle arkuszy papieru ile będzie grup
  •  flamastry
  • chusty do zawiązania oczu

Zobacz również

Zgadnij kim jestem

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Każdy uczestnik dostaje kartkę z postacią, którą będzie – postać z bajki/polityk/ktoś z drużyny/ pisarz/ aktor itp. Nikt nie może zobaczyć jaką osobą jest. Każdy przykleja sobie karteczkę na czole i zadając pytania reszcie uczestników musi odgadnąć kim jest. Pytania muszą być tak skonstruowane, aby odpowiedzi mogły być tylko „tak” lub „nie”. Np. „Czy jestem kobietą” – „Tak”.

Karteczki z postaciami mogą być już przygotowane albo każdy uczestnik pisze wymyśloną przez siebie postać i przekazuje ją osobie siedzącej po prawo.

Materiały:

  • kartki
  • taśma
  • długopisy

Zobacz również

Karty

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Grający siadają w kręgu – najlepiej na krzesłach. Prowadzący tasuje talię kart i rozdaje każdemu z uczestników po jednej karcie. Dzieci zapamiętują jaki kolor karty mają (pik, karo, trefl, kier) i oddają kartę prowadzącemu.

Prowadzący znów tasuje karty, wyciąga jedną i mówi jaki to jest kolor. Osoby, które taki kolor wylosowały przesuwają się o jedno miejsce w prawo. Jeśli miejsce jest zajęte siadają osobie obok na kolanach.

Zdarzyć się może, że na jednym miejscu siedzi np.5 osób, jednak możliwość ruszania się mają tylko uczestnicy, którzy nie trzymają nikogo na kolanach.

Wygrywa ten, kto pierwszy wróci na swoje miejsce.

Materiały:

  • talia kart
  • krzesła

Zobacz również

Po mojej prawej stronie

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy siedzą na krzesłach w kręgu. Jedno miejsce jest wolne. Osoba, która po swojej prawej stronie ma puste miejsce zaczyna grę zdaniem ‚Po mojej prawej stronie…”. Zakończenie zdania jest dowolne np. …ma psa, …lubi jeździć na rolkach, …umie grać na gitarze, …zna się na komputerze, itp.

Uczestnicy, którzy pasują do opisu mają za zadanie usiąść na wolnym miejscu. Kto będzie pierwszy zostaje na krześle, natomiast reszta wraca na poprzednie pozycje. Gra toczy się dalej – teraz inne krzesło jest wolne i inna osoba wymyśla kategorię.

Materiały: krzesła/taborety/poduszki

Zobacz również

Zabójcze spojrzenie

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Cała grupa siada w kręgu. Prowadzący wyznacza jedną osobę, tak by reszta uczestników tego nie widziała – wszyscy mogą na chwilę zamknąć oczy, a prowadzący robi pełne koło (wokół grupy) i dotyka ramienia wybranej osoby. To on będzie eliminował innych uczestników poprzez mrugnięcie.

Wygląda to następująco: wszyscy uczestnicy bacznie się obserwują. Gdy „zabójca” nawiąże z kimś kontakt wzrokowy – może go „mrugnąć”. Osoba mrugnięta liczy do trzech i podnosi rękę mówiąc, że została wyeliminowana. Osoba, której wydaje się, że wie kto jest zabójcą podnosi rękę i prowadzący udziela jej głosu. Jeśli trafi, gra się kończy, jeśli nie trafi – odpada z gry, która toczy się dalej.

Możliwą modyfikacją gry jest to, że uczestnicy nie siedzą w kręgu, ale chodzą w wyznaczonym terenie.

Zobacz również

Lustro

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Jedna z osób uczestniczących w zabawie wychodzi z pomieszczenia, tak by nie wiedziała i nie słyszała co robi reszta grupy. Uczestnicy wyznaczają jedną osobę, którą będą naśladować – wykonywać wszystko to co ona.

Zadaniem dziecka, które wyszło jest odgadnięcie, kogo naśladuje grupa. Warto więc uczulić wcześniej, by starali patrzeć się na kogoś innego, reagować jak najszybciej itd.

Jest to dobry przerywnik rozluźniający. Generuje dużo śmiechu i pozytywnych reakcji. Nie ma tutaj znaczenia jak szybko osoba zgadująca odnajdzie naśladowaną osobę. Najważniejsza jest atmosfera swobody.

Zobacz również

Ludzie do ludzi

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy zabawy łączą się w pary. Prowadzący podaje komendy, które uczestnicy wykonują. Są to takie komendy jak np. dłonie do dłoni, kolana do kolan, głowy do głów itp. Za każdym razem gracze wykonują zadanie – podając sobie dłonie, stykając się kolanami, czy głowami.

W chwili gdy prowadzący powie „ludzie do ludzi” pary się zmieniają. Oczywiście osoba prowadząca również może w tym momencie się zmienić.

Zabawa ta może posłużyć również jako podział na losowe pary.

Zobacz również

Hasło na plecach

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Uczestnicy stają w szeregu. Ostatnia osoba otrzymuje hasło, które musi podać dalej. Rysuje więc litery na plecach sąsiada, ten podaje dalej – aż pierwsza osoba nie odgadnie i nie wypowie głośno hasła.

Dodatkowo można utrudnić zadanie przez zasadę, że tylko jedna litera na raz może być przekazywana dalej.

Z gry można zrobić naprawdę śmieszne wyścigi.

Zobacz również

Strona 2 z 512345

Pin It on Pinterest