Ewolucja – jajko, pisklak, kura, superkura

Ewolucja – jajko, pisklak, kura, superkura

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Zabawa jest bardzo prosta, a jednocześnie dostarcza wiele śmiechu. Pamiętajmy jednak, żeby nie przesadzić ze współzawodnictwem – ta gra nie nadaje się do tego.

Każdy z uczestników swodobnie chodzi po wyznaczonym terenie – wszyscy są „jajkiem”. Pokazują to trzymając przed sobą zaciśniętą pięść. Na sygnał prowadzącego, każde jajko szuka innego jajka i w parach grają w papier, kamień, nożyce. Osoba, która wygra staje się pisklakiem. Przykłada dłoń do ust, robiąc z nich „dziubek”. Teraz szuka ona innego pisklaka, z którym może zagrać. Natomiast osoba, która przegrała, nadal jest jajkiem i może szukać innego jajka, z którym może zagrać.
Gdy wygra, któryś z pisklaków, staje się kurą – robi sobie grzebień z dłoni na czubku głowy. Można wprowadzić zasadę, że jeśli nastąpi remis, należy poszukać innego gracza.

Zasada jest taka, że każde ze stadiów – jajko, pisklak, kura, mogą grać tylko ze sobą, czyli jajko z jajkiem, pisklę z pisklakiem , kura z kurą.

Kura, która wygra pojedynek, staje się superkurą, staje w miejscu i unosi rękę do góry. W tym momencie możemy zakończyć grę. Jeśli gra większa liczba graczy, możemy ustalić np. limit 5 superkur.

Zobacz również

Co ja śpiewam? Jeszcze inne kalambury

Co ja śpiewam? Jeszcze inne kalambury

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Dzielimy uczestników na dwie drużyny. Jedna z osób zakłada słuchawki na uszy i puszczamy jej piosenkę. Zadaniem tego zawodnika jest pokazanie tejże piosenki. Możemy oczywiście z góry ustalić zasady:

  • nie można pokazywać wprost tytułu, ale trzeba opowiadać tekst piosenki (wersja trudniejsza, ale śmieszniejsza),
  • nie można wskazywać autora bądź wykonawcy,
  • można wcześniej dać teksty piosenek przygotowanych do gry, żeby nieco ułatwić,
  • gracz może mówić, ale jedynie opowiadając o utworze,

Można również przygotować wcześniej zestaw np. 10 piosenek. Pamiętaj jednak, że każdy zespół musi mieć inne piosenki. Zadaniem zespołu jest jak najszybciej odgadnąć wszystkie 10 tytułów. Tę zabawę możemy wykorzystać zarówno jako rozgrzewkę lub jako grę integracyjną dla nowej grupy. A może masz pomysł jak ją jeszcze zmodyfikować lub co dodać, żeby była jeszcze lepsza?

 

Zobacz również

Duże bańki mydlane

Duże bańki mydlane

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Zrobienie dużych baniek mydlanych jest stosunkowo proste. Będziemy potrzebować tylko trzech składników: wody, płynu do mycia naczyń i gliceryny (którą można dostać w każdej aptece). Jak zrobić płyn do baniek? Do miski bądź innego pojemnika wlewasz wodę, dodajesz do niego płynu. Pomieszaj trochę, aż woda zacznie się pienić (ale nie za bardzo). Następnie dodaj gliceryny.

Przepisy podają takie stosunki: 1 litr wody, 100 ml płynu, 10 ml gliceryny. Spokojnie jednak trzeba to samodzielnie sprawdzić. Zazwyczaj potrzeba nieco mniej płynu, ale za to ciut więcej gliceryny. Gliceryna powoduje, że bańki są bardziej trwałe i w ogóle się tworzą – dlatego jest bardzo istotnym elementem.

Dodatkowo będziemy musieli zrobić „urządzenie”, które będzie nam w stanie zrobić duże bańki mydlane. Przyda się do tego sznurek bawełniany, dwa patyki i dobra taśma klejąca.

Potrzebujemy dwie długości sznurka, krótszy 30-40 cm i dłuższy ok. metrowy. Łączymy ze sobą końce dwóch sznurków i przymocowujemy do dwóch patyków.

Jak robić bańki mydlane?

To stosunkowo proste, ale wymaga nieco wprawy. Zanurzamy sznurek w naszym roztworze i powoli wyciągamy. Zwróć uwagę, żeby sznurki były ze sobą złączone – między nimi powinna być widoczna błona.

Delikatnie rozdzielamy sznurki i tworzymy bańkę. Warto pamiętać, żeby zamknąć ją w odpowiednim momencie – tak by bańka nie stała się za duża i nie pękła.

Teraz już tylko należy ćwiczyć i dobrze się bawić.

 

Zobacz również

Ciepło-zimno

Ciepło-zimno

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Przypomnijmy szybko, na czym polega ta zabawa. Jedna osoba, bądź cała grupa, poszukuje jakiejś ukrytej rzeczy. Otrzymuje wskazówki od osób, które ją schowały. Podpowiedzi, to odnośniki do temperatury – np. ciepło, cieplej, gorąco, parzy i zimno, zimniej itd. Im bliżej do poszukiwanej rzeczy – tym cieplej. Im dalej, tym zimniej.

Jak więc można wykorzystać tę zabawę?

  • Jeśli chcesz żeby uczestnicy Twoich warsztatów wykonali jakieś zadania w grupie, rozdaj grupom koperty, które mają schować. Następnie wyznaczają osoby, które będą szukały zadań, które ukryła druga grupa.
  • Schowaj wcześniej wskazówki i pomagaj grupie je znaleźć.
  • Zamiast zadań możesz po prostu ukryć drobne upominki, bądź nagrody dla wszystkich uczestników.

Masz inne pomysły na wykorzystanie tej zabawy? Podziel się nimi w komentarzach.

Zobacz również

Prawda i fałsz

Prawda i fałsz

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Zabawa może odbywać się w grupach bądź parach. Każda ze stron opisuje dwa zdarzenia. Jedno z nich jest prawdziwe, drugie nie. Uczestnicy muszą odgadnąć, która historia wydarzyła się naprawdę.

Zabawę można również przeprowadzić w następujący sposób: Dzielimy uczestników na dwie grupy, ale do konfrontacji wychodzi tylko jedna osoba z zespołu. Siadają w wyznaczonym miejscu na przeciwko siebie. Najpierw jedna osoba opowiada swoje historie, a druga zgaduje, a potem role się zamieniają.

W tej zabawie nie chodzi o współzawodnictwo, ale raczej o dobrą zabawę.

Zobacz również

Umiesz mnie rozśmieszyć?

Umiesz mnie rozśmieszyć?

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Dobierz uczestników tej zabawy w pary. Zadanie jest bardzo proste. Jedna osoba z pary ma za zadanie rozśmieszyć drugą. Może robić głupie miny, opowiadać dowcipy, śmieszne historyjki, zadawać pytania – wszystko aby druga osoba się zaśmiała.

Jeśli się to uda, następuje zamiana. Następnie zmieniamy pary i próbujemy z kolejną osobą.

Ważne jest aby podkreślić, że nie wolno dotykać partnerów. Żadnych łaskotek i szturchania. Oczywiście można „pajacować”.

Zabawa ta pozwoli rozluźnić atmosferę, szczególnie wśród osób, które się słabo znają.

Zobacz również

Skakanka – gra integracyjna

Skakanka – gra integracyjna

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Do tej gry niezbędna będzie skakanka lub około 6 metrowy sznur. Dwoje graczy stojących twarzą do siebie po przeciwległych końcach liny kręcą nią, w czasie gdy trzeci wskakuje do środka i skacze. Uwaga na skuchę! Zwycięża ta osoba, która wykona największą ilość podskoków bez zawadzenia o wirującą skakankę.

Sposoby na uatrakcyjnienie zabawy:

  • skakanie do rymowanki (np. 1 podskok na 1 słowo lub 1 podskok na 1 sylabę)
  • zabawa w większej grupie: kilkoro uczestników zabawy ustawia się w kolejce. Na początek skaczą po kolei po 1 razie, potem po 2, 3, 4 itd. Istotne jest, aby utrzymać odpowiedni rytm i wskakiwać do sznura zaraz po osobie, która z niego wyskoczyła

Zobacz również

Składające gazety – zabawa integracyjna

Składające gazety – zabawa integracyjna

Tempo: dynamiczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

Ta zabawa może być prowadzona grupowo bądź indywidualnie. Uczestnicy dostają takiej samej wielkości gazety (lub kartki papieru) i muszą się na niej zmieścić. Wielkość gazety musi być oczywiście dostosowana do wielkości grup. Możemy dodatkowo utrudnić grę włączając muzykę i zadaniem grup jest tańczyć przez np. 30 sekund bez schodzenia z gazety.
Następnie składamy gazetę na pół i znów, trzeba utrzymać się na kawałku papieru. Ostatnia ekipa lub osoba, która się utrzyma – wygrywa.

Zobacz również

Przekrzykiwacze

Przekrzykiwacze

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Wystarczy, że podzielisz uczestników na trzy grupy. Stają one naprzeciw siebie. Pierwsza grupa otrzymuje hasło: słowo bądź krótkie zdanie. Muszą oni przekazać komunikat kolejnej grupie, która stoi w pewnym oddaleniu (3-5 metrów). Trzecia ekipa stoi pomiędzy nimi. To oni mają najciekawsze zadanie. Muszą oni uniemożliwić przekazanie wiadomości do drugiej grupy. Mogą oni krzyczeć, przedrzeźniać, wymachiwać rękoma.

Oczywiście żadna grupa nie może się poruszać – stoją cały czas na wyznaczonych miejscach. Po jednej rundzie następuje zmiana, grup. Tak by ostatecznie każdy miał szansę doświadczyć każdej z ról.

Po całej zabawie warto podsumować wrażenia uczestników.

Zobacz również

Znasz tych troje?

Znasz tych troje?

Tempo: statyczne
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: brak

 

Jest to luźna i spontaniczna zabawa, która polega na wzajemnym odnajdywaniu i odgadywaniu swoich cech. Najlepiej żeby uczestnicy siedzieli swobodnie w kręgu. Wybrana osoba, bądź prowadzący zaczyna. Wymyśla cechę, która charakteryzuje 3 osoby z grupy biorącej udział w zabawie. Podaje imiona tych osób. Zadaniem reszty uczestników jest odgadnięcie co to za cecha.

Cecha może być dowolna. Może to być cecha charakteru lub wyglądu. Ulubiony kolor czy potrawa. Ważne, żeby zachować swobodny i spontaniczny charakter gry.

Modyfikacje:

  • nie trzeba ograniczać się tylko do 3 osób
  • nie ważne kto zgadnie, zawsze poruszamy się wg. wskazówek zegara, tak by każdy uczestnik zabawy miał takie samo zadanie – wymyślić wspólną cechę

Zobacz również

Złączeni kartką

Złączeni kartką

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: minimalne

 

W tej grze możesz podzielić uczestników na grupy, nie jest to jednak konieczne. Jeśli powstaną grupy, pamiętaj, żeby każda miała trochę przestrzeni dla siebie, tak by swobodnie mogła wykonać swoje zadania. A jakie to zadania i na czym polega gra?

Uczestnicy stają w rzędzie, bardzo blisko siebie. Stykają się ramionami. Natomiast między ramiona wkładamy im kartki papieru. Podstawowa zasada jest taka, że karta nie może zostać upuszczona. To wszystko? Wydaje się proste prawda?

Dodajmy jednak do tego zadania, jakie muszą wykonać. Na samym początku nie będzie to zrobienie przysiadu. Kolejnym przejście 3 kroków. Jeśli grupie się to uda, można zwiększyć poziom trudności. Zobaczmy jak sobie poradzą z podskakiwaniem, bądź okręceniem się do tyłu, bądź o 360 stopni.

Zabawa buduje zespół i przy okazji jest naprawdę wesoła. Można ją przeprowadzić niemal w każdych warunkach.

Zobacz również

Piórko na orbicie

Tempo: żywe
Liczba graczy: dowolna
Przygotowanie: wymagane

 

Podziel uczestników na grupy. Mogą one być dwu lub więcej osobowe. W przypadku większej liczebności grupy – muszą oni siedzieć. Każdy zespół otrzymuje piórko. Na dany znak musi je podrzucić w powietrze. Zadaniem zespołu jest, nie dotykając piórka, utrzymać je w powietrzu. Mogą używać siły swoich płuc, czyli po prostu dmuchając od dołu na piórko, by jak najdłużej utrzymywało się w powietrzu.

Modyfikacje:

  • Oprócz liczebności grupy można pozwolić uczestnikom używać rekwizytów – np. wachlarzy. Wbrew pozorom mogę one momentami utrudnić zadanie

Zobacz również

Strona 1 z 512345

Pin It on Pinterest